Oaza niespokojna (kasyda)

Gdzie stada trzody spędza się do wody,
tam pasterz młody skubał bokobrody.

Skubał zajadle bo bujnej urody
dziewczę podglądał. Panna - sama słodycz!

Właśnie zrzuciwszy ostatni krzyk mody
w stronę tej wody zwróciła stóp spody.

(dosyć liryki, zaczęły się schody
część opisowa - zwody i przygody)

Pasterz ślinienie ocierając z brody
nie wytrzymuje - będzie pisać ody:

"Piękna pasterko! Tyły Twe i przody
są tak jak słońca wschody i zachody!

Usta wydatne - jak najsłodsze miody,
piersi jak wielbłąd, nogi - jak przychody!"

(tu urwał pasterz. "Nogi jak przychody???"
Coś dziś upalnie. Pora pójść na lody)

"O cudna panno! Zębów Twych zagrody
błyszczą jak słońce w prognozie pogody!

A gdy coś powiesz swoim "language body"
wzrasta zużycie oczyszczonej sody!"

Tu pasterz zemdlał z wewnętrznej niezgody
na próżne gody i uczuć zawody.

(a my tymczasem ignorując kłody
zaczniem morały - słuchajcie narody!)

Może to brzydko podglądać jest młody
żeński materiał w okolicy wody.

Być może pasterz jest świnia, prowodyr,
źródło zepsucia i na zadku wrzody.

Lecz ryzykując na umyśle szkody
nie wszedł do wody tylko pisał ody

(a wszak nie spotkałby go akt niezgody
w okolicznościach tak pięknej przyrody.)