KategoriaLiryka

Niebo noszę na sobie jak jutowy worek
tu, pod pękniętą ścianą z wyschłym dawno pająkiem
i liczę mokre gałęzie nieogolonych dębów
mam w kieszeni dwa sznurki i od wina korek.

Tam drzwi otwarte przeciągiem to tak jakby lokaj
pochylony, tam tylko skowronki i suknie
flakon bywa rozbity we właściwej chwili
tło zawsze odpowiednie i miłe dla oka.

Ja zawsze siedzę krzywo gdy myślę o Tobie
jak nazbyt duży worek oszukanych kości
tu pod pękniętą ścianą z wyschłym dawno pająkiem
strugam Ci łódkę z drzewa co pewnie zatonie.

Jak gdyby oczy przystanęły w marszu
z Estramadury na rozległe stepy
mrużąc się lekko na chłodniejsze wiatry
szczypiące nocą wyniosłe policzki

Jak gdyby usta wydęły się wtedy
i ułożyły w burtę zgrabnej łodzi
przemierzającej przestwór oceanu
nazbyt suchego dla jej gładkiej skóry

Jak gdyby potem uciekła na zachód
zamieszkać w kraju w którym wieczna mżawka
sprawia że błyski odległych galaktyk
widać wyłącznie w jej lśniących tęczówkach.

Czerwone wino pachnie dziewczyną
wystarczy zamknąć oczy
i kiedy świat się zakolebie
mocno powietrze wciągnąć w siebie
żeby i siebie i dziewczynę
zamroczyć

Wtedy w splątaniu rąk i głów
wpada się w filiipiński rów
i w przytuleniu skroń o skroń
osuwa razem w ciemną toń
do dna
po którym razem, w krok
idzie się w rytmie haut-medoc

Czerwone wino pachnie Tobą
wystarczy zamknąć oczy
językiem dotknąć krwistej tafli
żeby się znowu język zatlił
zapłonął okruch zwariowanej
nocy

Za oknem mróz i wiatr i mrok
a ja tu z tobą
haut-medoc

Głosem co tlen w powietrzu pochłania jak płomień
nie dajesz mi odetchnąć, po czym każesz wzdychać
głosem cichym jak księżyc po ciemniejszej stronie

więc ja martwię się trochę i zaciskam dłonie
żeby zmarszczyć tę przestrzeń, by Cię było słychać
głosem co tlen w powietrzu pochłania jak płomień

więc wsłuchuję się w Ciebie, brzmiącą w telefonie
a eter jak ocean szumi nam i prycha
głosem cichym jak księżyc po ciemniejszej stronie

choć przecież Cię powinien przynosić w koronie
a we mnie skoro jesteś, winna śpiewać pycha
głosem co tlen w powietrzu pochłania jak płomień

Przyjmij więc tę gorączkę ku swojej obronie
niech za Ciebie mi walczy, niech za Ciebie kicha
głosem cichym jak księżyc po ciemniejszej stronie

żebyś mi wyzdrowiała, zasiadła na tronie
i na przemian kazała pić z Twego kielicha
głosem co tlen w powietrzu pochłania jak płomień
głosem cichym jak księżyc po ciemniejszej stronie

Gdybym była rozczarowaniem
śmiechem nie w porę i smutkiem nad ranem
stanowczym tonem i stosem problemów
nie mów mi tego
nigdy nie mów

I gdybyś nagle poczuł że potrzask
tkwi w moich włosach i błyszczy mi w oczach
i gdybym nagle stała się naiwna
nie mów mi tego
wiem – jestem dziwna
nie będę słuchać
nie będę patrzeć
stanę się głucha
na zawsze

Zostaw mnie raczej.
Za me pragnienia,
za sny umarłe
paciorek zmów.
Zabierz ze sobą
to słowo ‘gdybym’

Proszę
bez słów

Nagle bezdomne krzesła. Krzywa amerykanka
sprężyna co jeszcze wczoraj wbijała się pod żebro
mokną w ponurej mżawce od wtorkowego poranka
nad sawannami blatów
niebo

Krzesła są ślubnym prezentem. W szufladzie meblościanki
szeleści pożółkły talon – meblowy akt urodzenia
jest ślad po papierosie kochanka albo kochanki
innych znaków szczególnych
nie ma

Spóźnieni żałobnicy politurami pokryci
silnie zarysowani ale to tyle na temat
by nie blokować ruchu gabaryty z życia
odbierają we czwartki
na Bema.